کتابنامه
منابع و مآخذ
این کتاب بر پایهٔ چه منابعی نوشته شده است؟
منابع اولیه (متون کهن)
- شاهنامهٔ فردوسی — تصحیح جلال خالقی مطلق، بنیاد میراث ایران، ۱۳۸۶–۱۳۹۳.
- اوستا — ترجمه و پژوهش جلیل دوستخواه، انتشارات مروارید، ۱۳۷۴.
- بندهش — ترجمهٔ مهرداد بهار، انتشارات توس، ۱۳۸۰.
- دینکرد — ترجمه و پژوهش احمد تفضلی و ژاله آموزگار، انتشارات معین، ۱۳۸۵.
- گزیدههای زادسپرم — ترجمهٔ محمدتقی راشد محصل، انتشارات پژوهشگاه علوم انسانی.
منابع ثانویه (پژوهشهای معاصر)
- بهار، مهرداد. پژوهشی در اساطیر ایران. انتشارات آگه، ۱۳۷۶.
- سرکاراتی، بهمن. سایههای شکارشده. انتشارات قطره، ۱۳۸۶.
- تفضلی، احمد. تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام. انتشارات سخن، ۱۳۷۸.
- آیدنلو، سجاد. از اسطوره تا حماسه. انتشارات سخن، ۱۳۹۰.
- خالقی مطلق، جلال. سخنهای دیرینه. انتشارات سخن، ۱۳۹۰.
- Potts, D. T. The Archaeology of Elam. Cambridge University Press, 1999.
- Skjærvø, Prods Oktor. "Aždahā." Encyclopædia Iranica, 1987.
منابع نظری (روششناسی و هرمنوتیک)
- Ricoeur, Paul. Time and Narrative. University of Chicago Press, 1984–1988.
- Eliade, Mircea. The Myth of the Eternal Return. Princeton University Press, 1954.
- Campbell, Joseph. The Hero with a Thousand Faces. Princeton University Press, 1949.
- Gadamer, Hans-Georg. Truth and Method. Continuum, 1975.